بی زمان

عجیب است این که زندگی چقدر همیشه در کمین است تا چیزهای تازه ای را برای رنجمان پیدا کند. شگفت آور است این که جایگشت احساسات آدمی چقدر ترکیبات متنوعی میتواند بیافریند و اینکه تعدد سیاهچاله های احساسی میل دارد به بی نهایت... این که میتوان گاهی خشم را همراه هزاران حس دیگر، با تنفر تجربه کرد و گاهی با عشق، و همین تفاوت در تنها یک وجه از احساس، در بوم نهاد؛ نقش و رنگی میزند به تمامی متفاوت... 

من در این مسیری که هنوز آنقدر نشناخته امش که بگویم لعنتی شده، با نور خورشیدی که هر از گاهی چشمانم را میسوزاند و با صدای باب سگر که برای هزارمین با توی گوشم میخواند آن د رود اگین، تنها به این فکر میکنم آی دیدنت اسک فور آل دیس. من گیجتر، بلاتکلیفتر و بی نشانتر از هر وقتی هستم که به خاطر دارم و اینبار واقعا، به معنای اخص کلمه: تنها.