باران هم قهرش گرفته.

بارون چیز خوبیه. یعنی انگار توی دنیا کسایی که بارونو مثل الانی که من دوست دارم دوست دارن، میتونن دوستای خوبی برای هم باشن. من اون دوست داشتنای "وای بریم زیرش خیس بشیم" یا "الوغ زیرش قدم بزنیم اونوره، بارونی آبی قشنگتو بپوش مه شغ"  رو نمیگم.

من اون دوست داشتنایی رو میگم که وقتی صدای بارون میاد، دلت میلرزه و گریه ات میگیره. از اونایی که شاید دلت نخواد بری ببینیش چون بارون فقط مال توئه، حق توئه، سهم توئه_غیرتم سوخت که محبوب جهانی!_...و این وسط همه بگن: "وای بیا بارونو ببین!"_خنده های الکی_ولی تو حالت به هم بخوره از حضور نا مانوسشون وقتی داره بارون میباره.(لیکن، روز و شب عربده با خلق خدا نتوان کرد!)

از اون دوست داشتنایی میگم که اگه صدا و بو و رطوبتش حین عشق بازی با مردی توی تنت بپیچه، میتونی کاملا متقاعدش کنی که عاشقشی. از اون دوست داشتنای آقای باقری  و توتش. دوست داشتنای نادیا و باد. دوست داشتنای دیوانه و گل قرمزش.